ครวญ
สุเทพ  วงศ์กำแหง

เมื่ออยู่ริมฝั่งชล ฉันยลทุกยามเย็น
พักในร่มเงาไม้เอน ฉันมองเห็นนกบินกลับรัง
ตะวันใกล้จะลับแล้ว เห็นเรือแจวอยู่ริมฝั่ง
เฝ้าแต่ครวญแต่ครวญหาน้ำตาหลั่ง จึงร้องสั่งอาลัย
**เฝ้าแต่ครวญสั่งคำ แม้เรือ ลอยลำไป
พบคนที่เคยซึ้งใจ  ขอเรือนำเธอมาให้ที
ตะวันเมื่อจมแผ่นน้ำ สายชลงาม ดั่งกำมะหยี่
โอ้ว่าดาว ว่าดาวดวงนี้ แสงพลันริบหรี่ คงริบหรี่เช่นเรา