โอ๊ยมันบ่แน่ดอกนาย

พรพิมล ธรรมศานต์

---

 เกิดเป็นคนต้องดิ้นรนบ่หยุด  โลกมนุษย์มันบ่แน่บ่นอน สิ่งที่แท้ก็คือกองฟอน ถ้าหากได้นอนแล้วบ่หน่ายบ่แหนง บ้างมีเงินเที่ยวซะเพลินสนุก ถึงคราวติดคุกต้องกินข้าวแดง บ้างมีรถราราคาแพง ๆ ชอบขับแรง ๆ เลยไปชนกันตาย โอ๊ยมันบ่แน่ดอกนาย คนชื่อน้อยโตใหญ่ก็มากมี คนชื่อมีทุกข์ยากก็เหลือหลาย คนชื่อบุญหลายตายไปเมื่อวานนี้ คนที่ตายก็จงเอาไปฝัง คนที่ยังก็จงทำความดี โอ๊ย มันบ่แน่ดอกนาย          เกิดเป็นคนมันบ่สูงบ่ต่ำ  บ้างตัวดำได้เมียขาวก็มี ถ้ามีเงินทองรับรองว่าดี  จะชั่วจะดีมีแต่คนนับถือ ได้เมียงามทุกยามอยู่สุข บ่มีทุกข์เข้ามารุกฮือ แต่พอเราตายทรามวัยพ้นมือ เมียเรานะหรือ บ่รู้ซิเป็นเมียใคร โอ๊ย มันบ่แน่ดอกนาย

---

---